บทที่ 7 บทที่ 2 (1)

พ่อเทพบุตรสุดหล่อในฝันของอันนา ก็ไม่ได้อยากเป็นตัวจริงของเธอหรอกนะ เพราะรู้ดีว่าไม่มีวันที่เธอจะหันมามองคนอย่างฉัน แต่ขอแค่... ได้ลวนลามด้วยสายตาแบบใกล้ๆ สักครั้งก็เกินพอ!!

นี่แหละ ปรารถนาที่สุดในตอนนี้ของนักข่าวสาวโสดจองคาน คือการได้ใกล้ชิดกับชายในฝัน!

“หือ... งานเลี้ยงของยัยไฮโซเฟอร์บี้นั่นน่ะนะ”

เช้าวันต่อมาหลังเมื่อวานต้องใจหายใจคว่ำกับการวิ่งไล่ตามเฮคเตอร์ พี. เกลนนอน อันนาก็พกความมุ่งมาดที่จะเอาชนะมากยิ่งกว่าเดิมกลับมาที่ออฟฟิศอีกครั้ง เธอเข้าไปรายงานผลกับอีเดน พร้อมมอบบทสัมภาษณ์ โอดิน ริชชี่ ให้กับพ่อบุญธรรมดูเพื่อเป็นกำลังใจ ต่อจากนั้นก็ลากผู้ร่วมหัวจมท้ายทั้งสองออกมาจากสำนักพิมพ์ด้วยกัน

แคทเธอรีนทำหน้าเบ้ ลาเต้ร้อนของเธอแทบหก หลังได้ยินอันนาถามหาบัตรเชิญงานวันเกิดของ พีบี คาซานดร้า ฮาร์เกน ไฮโซสาวลูกครึ่งผู้ดีอังกฤษกับอเมริกัน ที่มีวีรกรรมสุดแซ่บให้คนในวงสังคมพูดถึงกันไม่ขาดปาก ซึ่งวีรกรรมหนึ่งในนั้นของเจ้าหล่อนก็คือ การงาบหนุ่มหล่อวงการฮอลลีวู้ด และการวิ่งไล่ตาม เฮคเตอร์ พี. เกลนนอน

“คือ... เดี๋ยวนะ อัน ฉันยังไม่เข้าใจ ฉันรู้มิสเตอร์เกลนนอนต้องได้รับบัตรเชิญแน่ แต่เธอแน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะไปงานวันเกิดสุดแสนจะ ‘เรียบง่าย’ ของยัยปาร์ตี้เกิร์ลนั่นน่ะ”

แน่นอน... คำว่าเรียบง่ายนั่น แคทเธอรีนใช้ในการประชด เพราะคำว่าเรียบง่ายของ ไฮโซสาวนั่นเป็นคำเดียวกันกับเวอร์วังอลังการ!

แต่... คราบกาแฟเลอะมุมปากย้อยจนเกือบถึงคาง ทำให้เซบาสเตียนที่มองอยู่หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าของตนส่งให้ หลังเห็นเจ้าแม่ข่าวสังคมควานหากระดาษทิชชู่ในกระเป๋าถือให้วุ่นวาย แคทเธอรีนซาบซึ้งและปลื้มใจอย่างที่สุด แต่จากการที่เห็นตากล้องหนุ่มตัดสัมพันธ์ไม่ยอมเป็นแม้แต่เพื่อนกับผู้หญิงที่หลงรักเขา ทำให้เธอตีหน้าเฉยและรับมาซับแกนๆ

แม้ในใจจะดี๊ด๊า อยากเอาเสื้อซับน้ำสีขุ่น และเก็บผ้าเช็ดหน้าของเขาไว้ดมแทนก็ตาม!

“อะ ดูถูก!” นักข่าวสาวสายธุรกิจหน้าหงิก ช็อคโกแลตร้อนในถ้วยถูกวางลงบนโต๊ะ อันนาเท้าแขนกอดอก ตาหรี่ลงมองแคทเธอรีนอย่างงอนๆ “อันนาคือใคร ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะแคทเธอรีน ธีโอ”

คนจบจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียตอนอายุยี่สิบเอ็ดปี และเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยวารสารศาสตร์[1]มีผลคะแนนเรียนและผลงานโดดเด่น จนถูกทาบทามให้เข้าไปทำงานในสำนักพิมพ์ชื่อดังของนิวยอร์กถามเสียงเข้ม

“อย่ามา... อัน อย่าเยอะ!”

อันนาย่นจมูก กลับมายกแก้วช็อคโกแลตร้อนขึ้นจิบ แคทเธอรีนส่ายหน้ายิ้มๆ เธอรู้ด้วยความที่จ๊ะจ๋าไปทั่ว และเป็นมิตรได้กับคนทุกเพศทุกวัย เสน่ห์จากยิ้มใส ‘ร้าย’ เดียงสา ขอย้ำอีกครั้งว่าร้ายไม่ใช่ไร้ อีกทั้งผลจากการเคยทำงานที่ นิวยอร์กไทมส์ ทำให้อันนามีเส้นสายอยู่พอตัว

“ขอสามใบนะแคท”

คนถูกขอนิ่วหน้าส่งเสียงเหอะ และเบือนสานตาไปมองทางอื่น         

“สามใบ เผื่อใครน่ะอัน” เซบาสเตียนผู้สงสัยมองจับสาวตัวเล็กข้างๆ จริงจัง

อันนายิ้มหวาน เงยหน้าขึ้นมองเขาสบตากัน และเบือนสายตาไปจับที่แคทเธอรีน

“อัน” นักข่าวสายสังคมสาวทอดถอนใจ “จะไม่ถามฉันกับแซมหน่อยเหรอว่าพร้อมจะไปกับเธอหรือเปล่า โอเค้! ฉันต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว แต่...” เธอเหลียวมองหนึ่งหนุ่มในกลุ่มแทนคำพูด

อันนายิ้มหวานหยดกว่าเดิม เหลียวมองเซบาสเตียนด้วยดวงตาเป็นประกาย

ชายหนุ่มถอนหายใจ “ผมยังมีสิทธิ์ปฏิเสธอีกหรือไง”

เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มๆ ประสานเสียงหัวเราะใสๆ ของอันนา กับดวงตาคู่คมแสนละมุนที่มองจับเฉพาะใบหน้าของผู้เป็นเพื่อนร่วมห้องในอพาร์ตเม้นต์เดียวกัน ทำให้แคทเธอรีนดึงสายตากลับมาที่แก้วกาแฟ เธอยกมันขึ้นจิบ

นัยน์ตาหม่นลง... บางทีเธอก็อิจฉาที่อันนาได้รับรอยยิ้มเดียวนี้จากเซบาสเตียน

----////****\\\\----

“งานนี้ คุณต้องไปให้ได้นะเฮคเตอร์... กรรมการหลายคนที่สนับสนุนโอดิน ได้รับเชิญและตอบรับมาหมดแล้ว ถ้าหากคุณไม่อยากเสียโอกาส...” ปลายนิ้วชี้ราวลำเทียนยื่นมาแตะตรงอกกว้างใต้สูทเนื้อหนาของเฮคเตอร์ แล้วเลื่อนลงช้าๆอย่างเย้ายั่ว “คุณต้องห้ามพลาดรู้ใช่ไหม”

สาวสวยผมทองสูงเปรียวเจ้าของคำพูด นั่งไขว่ห้างโชว์เรียวขาขาวเนียนบนโต๊ะภายในห้องทำงานของรองซีอีโอเกลนนอนแบงก์ โดยมีเจ้าของห้องเงยมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ปลายนิ้วนั้นจะเริ่มซอนไซเข้าไปในเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมอยู่ และแม้เดรสสั้นเกาะอกสีน้ำทะเลสุดเซ็กซี่นั่นจะเผยผิวเนื้อขาวผ่องมากเท่าไหร่ก็ตาม

พีบี คาซานดร้า ฮาร์เกนเท้ามือข้างซ้ายลงกับพื้นโต๊ะ แล้วโน้มตัวลงหาเฮคเตอร์ ใบหน้ารูปไข่วันนี้ตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาลดูเย้ายวน นัยน์ตาเรียวค่อนข้างโตกรีดอายไลน์เนอร์และคัดเบ้าตาด้วยสีน้ำตาลปรือปรอย ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นนิดๆ เมื่อปลายจมูกโด่งเป็นสันของเธอห่างจากจมูกเฮคเตอร์แค่เส้นด้ายกั้น

เฮคเตอร์ถอนหายใจ เขายิ้มและดีดนิ้วดังเปาะ

[1] The Graduate School of Journalism – J-School or CJS